این یادداشت با لحنی سوزناک و عاطفی، به بازخوانی فضای سنگین و پر از سوگ پس از فقدان رهبر معظم انقلاب می‌پردازد. نویسنده با اشاره به سلسله شهادت‌ها و رفتن‌های پیاپی شخصیت‌های برجسته از جمله قاسم سلیمانی، رئیس‌جمهور رئیسی و فرماندهان فلسطینی و حزب‌الله، از سنگینی بار این فقدان‌ها سخن می‌گوید. متن بر این نکته تأکید دارد که آنچه بیش از همه باعث رنج امت شده، از دست دادن «امام» و محوریت معنوی است که توان برخاستن در محنت‌ها را به مردم می‌بخشید. نویسنده با استعاره‌های مذهبی و اشاره به جایگاه والای رهبری، تأکید می‌کند که اگرچه دوران سختی در پیش است، اما میراث امام راحل و استواری نظام امامت، همچنان راهنما و تکیه‌گاه است. در نهایت، متن بر اهمیت وفاداری به میثاق امام و تداوم مسیر ساخته شده توسط ایشان تأکید می‌ورزد.