Güney Sudan'ın 2011 yılında Sudan'dan bağımsızlığını kazanması, onlarca yıl süren iç savaşı sona erdirmeyi amaçlıyordu; ancak güç ve kaynaklar üzerindeki iç çatışmalar, 2013'te savaşın yeniden patlak vermesine ve 2018'de sürekli gecikmelerle sonuçlanan kırılgan bir barış anlaşmasına yol açtı. Bir ekonomik tarihçi, barış anlaşmalarının ülkenin zorlayıcı gelir sistemlerini ortadan kaldırmadığını, aksine bunları resmileştirerek şiddetin savaş alanlarından kontrol noktaları ve vergiler gibi sömürü mekanizmalarına kaydığı bir "yağmacı barış" (predatory peace) yarattığını savunuyor. Siyasi elitler; petrol, gümrük ve yardım gibi gelir akışlarını kontrol ederek devletten kâr sağlıyor ve devleti uğruna savaşmaya değer kazançlı bir ödül haline getiriyor. Bir iş insanı tarafından "organize soygun" olarak tanımlanan bu sistem, kafa karışıklığı ve örtüşen yetkiler hesap verebilirliği engellediği için varlığını sürdürüyor. Makale, gerçek bir barışın; şeffaf, sivil denetimindeki gelir sistemleri ile ödemelerin kamu hizmetlerine bağlanmasını, dışsal koşulluluk ve sivil izleme ile desteklenmesi gerektiğini belirterek sona eriyor.