Caro (48) overweegt haar dochter van 2 van de biologische kinderopvang te halen omdat er een nieuwe, mannelijke pedagogisch medewerker is aangenomen. Hoewel ze erkent dat mannelijke medewerkers een kans verdienen en gescreend worden, voelt ze zich ongemakkelijk bij de gedachte dat hij luiers verschoont en brengt ze haar dochter met buikpijn naar de opvang. Hoofdredacteur Sofie Vissers erkent dat dit een veelvoorkomend, zij het onuitgesproken, gevoel is bij ouders die gewend zijn aan vrouwelijke zorgverleners. Ze adviseert Caro om het gesprek aan te gaan met de opvang, de medewerker beter te leren kennen, te observeren hoe haar dochter op hem reageert en zichzelf een proefperiode te gunnen voordat ze een definitieve beslissing neemt, benadrukkend dat kinderopvang zowel veilig als zo voelend moet zijn.