De auteur observeert dat mensen aan de onderkant van de samenleving, ondanks hun financiële struggles, zichzelf ongelooflijk streng beoordelen en hun armoede ontkennen. Dit wordt geïllustreerd aan de hand van gesprekken met mensen die naar Bocholt reizen voor goedkope tabak en energiedrank, en een man in Arnhem die ondanks hoge energiekosten van 170 euro per maand, zijn situatie wijt aan eigen keuzes uit het verleden, zoals het niet kopen van een huis. De auteur stelt dat dit een schokkende erfenis is van veertien jaar Rutte, waarbij schaamte over armoede in een rijk land ertoe leidt dat mensen zichzelf de schuld geven, terwijl langetermijndenken en rationele keuzes voor hen vaak onbereikbaar zijn door de vicieuze cirkel van armoede.