De schrijver deelt zijn teleurstellende ervaring tijdens een recent bezoek aan Diergaarde Blijdorp, die hij herinnert als een magische plek uit zijn jeugd. In plaats van sprookjesachtige dieren en verzorgde architectuur, trof hij een verwaarloosd park aan met onkruid, vervallen monumenten zoals de Romeinse zuilengalerij en de Rivièrahal, en schaarse dieren. De transformatie van de Rivièrahal van een mondaine salon naar een speelhal voor kinderen benadrukte de teloorgang. Een gesprek met een medewerker en het Masterplan Blijdorp 2050 bevestigden de nieuwe koers van de diergaarde: minder dieren met meer ruimte en focus op natuur- en soortenherstel, wat leidt tot een verlies aan attractiviteit als park en financiële tekorten. Hoewel de restauratie van de Rivièrahal rond 2027 hoop biedt, overheerst bij de schrijver een gevoel van desillusie over het transitieproces.