De auteur reflecteert op de watersnoodramp van 1953 in Nederland en hoe Pakistan destijds hulp bood, een feit dat haar verraste gezien de gebruikelijke hulpstromen van West naar Oost. Dit verhaal van haar oudoom, die geld inzamelde voor de slachtoffers zonder veel vragen te stellen over de getroffen regio, illustreert voor de auteur een daad van grootmoedigheid en solidariteit. Ze koppelt dit aan de ideeën van journalist Chris Keulemans over het belang van onvoorwaardelijk geven en doorgeven van hulp, zonder de verwachting van directe wederkerigheid. In een tijd waarin schaarste het maatschappelijk debat domineert, stelt de auteur dat geven een radicale vorm van verzet is tegen deze mentaliteit, die angst en tekort creëert.