Onderzoeksjournalist Dirk de Bekker onthult in zijn boek "Het Pesticidenparadijs" hoe de pesticidenindustrie wetgeving naar haar hand zet door middel van "regulatory capture", waarbij de industrie zelf meeschrijft aan de regels die haar moeten reguleren. De Bekker bekritiseert het huidige toelatingssysteem voor pesticiden als niet onafhankelijk, met name door de betrokkenheid van de industrie bij de ontwikkeling van rekenmodellen die de impact van pesticiden beoordelen. Hij illustreert dit met het voorbeeld van bentazon, een middel dat al decennia lang grondwater vervuilt en ondanks bekende risico's voor de volksgezondheid en het milieu, nog steeds is toegestaan. De Bekker pleit voor een systeem waarin onafhankelijke wetenschap centraal staat en dringt aan op een fundamentele systeemverandering in plaats van marginale aanpassingen om de afhankelijkheid van pesticiden te verminderen en burgers beter te beschermen.