De auteur, Jurriën Hamer (1988), draagt sinds enkele maanden een fietshelm uit angst voor een zeldzame hartstilstand tijdens het fietsen, wat kan leiden tot een val met hersenschade en de dood. Ondanks dat de helm goed zit, ervaart hij een sterk zelfbewustzijn omdat hij de enige in zijn omgeving is die er een draagt, wat leidt tot sociale onzekerheid en het gevoel een uitzondering te zijn. Hoewel hij erkent dat dit aanstellerij is en de voordelen van een helm (zoals het voorkomen van hoofdletsel, de meest voorkomende doodsoorzaak bij fietsers) belangrijker zijn dan sociale druk, droomt hij ervan om zich weer vrij en onbevangen te voelen zoals vroeger. Hij pleit uiteindelijk voor een helmplicht voor kinderen, ouderen en elektrische fietsen om levens te redden en zijn eigen eenzaamheid als helmdrager te verlichten.