De auteur, Julien Althuisius, betwist de bewering dat februari de beste maand van het jaar is, en beschrijft de maand als een periode van somberheid en teleurstelling, waarin de winter te lang duurt en de lente nog ver weg is. Hij deelt een persoonlijke anekdote over een ontmoeting met een man in een poncho, die hij "Ponchoman" noemt, op een druilerige februaridag. Ondanks de sombere omstandigheden fietste Ponchoman onverstoorbaar door en floot hij een lieflijk wijsje, wat de auteur tijdelijk deed ontsnappen aan de grauwe realiteit. De auteur probeerde deze positieve ervaring te herbeleven door te wachten op Ponchoman, maar realiseerde zich dat de man was afgeslagen, wat de vergankelijkheid van het moment benadrukte.