Ria de Jong, een 64-jarige orthopedagoog, deelt haar ervaringen met het verlies van haar zoon Job, die op 2,5-jarige leeftijd overleed aan het epidermale naevus-syndroom. Ze beschrijft de intense pijn, paniek en het schuldgevoel dat ze voelde omdat ze sliep toen hij stierf, en hoe ze worstelde met de opmerking "misschien is het maar beter zo". Na Jobs dood werd ze opnieuw zwanger van Ben, wat een stressvolle periode was. Ze adopteerde ook Tobi, een jongen met het syndroom van Down, als logé. Na ongeveer drieënhalf jaar ervoer ze een omslagpunt, waarbij ze leerde dat geluk weer mogelijk was en dat verdriet niet verdwijnt, maar dat je ermee kunt leren leven. Ze benadrukt het belang van het levend houden van herinneringen aan Job, zoals het versieren van een kerstengel en het vieren van zijn verjaardag, om zo het leven weer goed te laten komen.