In 1811, Nederlanders kregen de mogelijkheid om zelf een achternaam te kiezen, een periode waarin verwijzingen naar moeders zoals Aafjes of Neeskens voorkwamen, hoewel namen als Jansen, verwijzend naar de vader, vaker voorkwamen. Na deze keuze kregen kinderen automatisch de achternaam van de vader, een systeem dat ter discussie kwam te staan na de emancipatie van vrouwen. Vanaf 1998 kon een kind ook de achternaam van de moeder dragen, en per 1 januari 2024 is een nieuwe wetswijziging van kracht die kinderen toestaat de achternamen van zowel de vader als de moeder te dragen, wat steun geniet van een Kamermeerderheid. Schrijver Remco Campert pleitte er in 1992 echter al voor dat het kind zelf inspraak zou moeten krijgen bij de naamkeuze rond de leeftijd van tien jaar.