Een geschiedenisdocent aan het Damstede Lyceum in Amsterdam Noord, een school met veel leerlingen uit gezinnen met een lage sociaaleconomische status, constateert dat zijn leerlingen essentiële Nederlandse kennis missen, zoals de betekenis van 5 mei, terwijl ze wel kennis hebben over onderwerpen als de hadj. Hij merkt op dat kansenongelijkheid hardnekkig is, ondanks investeringen in gratis bijles, omdat juist de leerlingen die het het meest nodig hebben er niet van profiteren. De docent pleit voor een eigen curriculum en benadrukt het belang van het kennen van de leerlingen en hun thuissituatie, evenals de noodzaak van extra investeringen in gekwalificeerde leraren die effectieve lessen kunnen geven en geloven in de groei van deze leerlingen, die hij ziet als potentiële sociale stijgers.