De goedkeuring door de Raad van State van de naamswijziging van GroenLinks-PvdA naar Progressief Nederland markeert een van de grootste politieke fusies sinds de oprichting van het CDA. Dit traject, dat twee partijen verenigt, verloopt aanzienlijk sneller dan de twaalf jaar die het CDA nodig had om in 1980 tot stand te komen. Net als bij het CDA in de jaren zestig en zeventig, waarbij KVP, ARP en CHU fuseerden door ontzuiling en dalende electorale steun, is er ook nu weer kritiek op de verschillen tussen GroenLinks en PvdA. Echter, de angst voor politieke marginalisatie na de verkiezingsuitslag van 2021 is de drijvende kracht achter deze linkse samensmelting, vergelijkbaar met de noodzaak tot samenwerking bij de christelijke partijen na het verlies van de Kamermeerderheid in 1967. Een belangrijk verschil is de onzekerheid over de Europese fractie waar Progressief Nederland zich bij zal aansluiten.