De auteur bekritiseert de politieke reactie op de energiecrisis van 2022, waarbij Europese leiders, waaronder Nederland, kozen voor kortetermijnoplossingen zoals accijnsverlagingen en het blijven kopen van Russische fossiele brandstoffen, in plaats van structurele maatregelen zoals woningisolatie en de installatie van warmtepompen. Deze kortzichtige aanpak, mede gedreven door populistische druk en angst voor stemmenverlies, heeft geleid tot vertraging van de Green Deal en het afbouwen van subsidies voor duurzame alternatieven, waardoor burgers nog steeds kwetsbaar zijn voor stijgende energieprijzen, zoals recentelijk door de situatie in Iran. De auteur pleit voor moedige, structurele oplossingen die gericht zijn op het permanent verlagen van energielasten en het bevorderen van fossiele onafhankelijkheid, vergelijkbaar met de aanpak van Joop den Uyl in de oliecrisis van de jaren zeventig.